Vorige week was Tony’s Chocolonely aanwezig bij het Global Child Labour Conference 2010. Vanuit het chocolade-perspectief waarin we met name te maken hebben met Ivoorkust en Ghana, goed om ook eens het bredere perspectief (en problematiek) te horen. Wat viel ons op?
Waar in onze ervaring ‘child labour’ nogal eens werd weggemoffeld als ‘kinderen die hun ouders een handje helpen op de boerderij’, was het nu voor iedereen (juist ook de niet-Westerse representanten) klink en klaar dat kinderarbeid en slavernij bestaat. Mooi, zijn we het daar in elk geval over eens! Kunnen we tenminste kennis en ervaringen delen om armoede terug te dringen (door betere prijzen te betalen bijvoorbeeld) en te investeren in (kwaliteit van) onderwijs.
Er zijn, naar schatting, 215 miljoen ‘kindslaven’ in de Wereld. 215 miljoen!!!! Dat is zo’n beetje heel West-Europa!
Terugkerend thema gedurende de dag: onderzoek. Goed onderzoek. What you don’t count, doesn’t count.
Lof voor een van de weinig aanwezige vrouwen op het hoofdpodium, mevrouw Wambui Njuguna (Kenia) van Auppcan. Zij hield een korte en to the point speech (nadat er teveel tijd was opgesoupeerd door een paar andere deelnemers voor haar). Haar punt: je komt nergens als overheden niet hun verantwoording nemen en mee betalen aan oplossingen. Overheden kunnen niet verwachten dat het geld blijft komen van NGO’s of donorlanden.
Een Afrikaanse dame uit de zaal reageerde op de roadmap die ervoor moet zorgen dat de “Worst Forms of Child Labour” (slavernij, prostitutie, bonding, schuldslaven) uitgeband worden voor 2016. Zij stelde dat er juist geen onderscheid meer gemaakt moet worden tussen ‘een beetje erge’ en ‘supererge’ kinderarbeid. Alle kinderen zijn hoe dan ook getraumatiseerd, en sommigen krijgen een nog groter stigma bij terugkeer in een ‘vrije’ maatschappij als zij als “worst-cases” worden bestempeld. Door hun (prostitutie-)verleden worden zij dan niet eens meer geaccepteerd in eigen dorpen. En om het nog een beetje vrolijker te maken is die toekomst al verdomd lastig aangezien een hoop meisjes-’arbeiders’ misbruikt zijn en met aids rondlopen.
Vooruit, nog een vrolijke noot, er worden veel goede initiatieven ontplooit waaruit inderdaad blijkt dat kinder-arbeid afneemt (behalve dan in sub-sahara, inclusief het cacao-gebied…).
Teruglopend van het congres-centrum naar de trein liepen we vervolgens langs winkels vol met 1 euro t-shirtjes en vragen we ons hardop af waarom consumenten hun eigen macht niet wat vaker inzetten tegen de prijs-verleidingen, vóór de toekomst van die kinderen!
Meer lezen op de site van het Ministerie, of in het rapport van ILO, World Bank en Unicef